| Artists |
 Bunny Wailer is de enige nog overlevende compagnon van Bob Marley uit de originele Wailers en mag met recht een levende legende genoemd worden. Het is hij die in de jaren zestig samen met Marley ‘The Wailers’ stichtte. De altijd eigenzinnige ‘Blackheart Man’ zal wel de eerste zijn die The Wailers verlaat. Het touren in het fysiek en spiritueel koude Babylon zint hem niet en hij gaat solo, maar niet zonder nog te hebben meegewerkt aan de Island LP’s ‘Catch A Fire’ en ‘Burning and Looting’ van Bob Marley & The Wailers ‘nieuwe stijl’. In zijn solocarrière steekt hij meteen in grote stijl van wal met de elpee ‘Blackheart Man’, dat alom geprezen wordt als een meesterwerk binnen het genre. Rijpe songs, deluxe begeleiding, doorleefde statements en zelfs een duet met Marley. Zijn carrière is als een rit langs ‘the long and winding roads of Jamaica’. Mooi, maar grillig. Toch zijn zijn flirts met rub-a-dub en dancehall bijzonder lekker en vaak onderschat . Hij rijft met drie albums een ‘Grammy Award’ binnen, maar Jah B is het best in zijn sas live. Hij staat dan aan het roer van zijn bigband The Solomonic Reggaestra, een voluptueuze band incluis een mannelijk(!) backingkoortje en mét legendarische blazers als Bobby Ellis en Johnny Moore aan boord. Hiermee zet hij snedig koers doorheen eigen hoogtepunten en die van de Wailers. Ballroom for sure.
Toots & The Maytals moet de hardst werkende man in de reggaebusiness zijn. Al veertig jaar rotst hij de globe af met zijn scherper dan scherp geslepen backing band ‘The Maytals’ om shows af te leveren die meer energie bevatten dan een karton Red Bull en strakker zitten dan het cellofaan rond zijn cd’s. Toots is een soulshouter en gospelman in reggaeverpakking, gezegend met een stem als een klok. Hij houdt zijn micro gelukkig ter borsthoogte, anders zouden de zekeringen springen voor hij goed en wel ‘What is my number?’ heeft gevraagd. Dat nummer is 46-54 en stond op zijn gevangenisplunje toen hij even tijd deed voor ‘possession of marihuana’. Toots is ook een favoriet van de punks. Pressure Drop was één van Joe Strummers favorieten en werd door The Clash gecoverd. Ook het gajes van de ‘Two Tone’-stal, zoals The Specials, graaiden wel eens door zijn oeuvre. Toots zelf presteerde het, in computerloze tijden, om binnen de vierentwintig uur na een concert een liveplaat in de winkels te mikken. Hij kreeg een Grammy voor ‘True Love’, waarop hij songs bewerkt in gezelschap van No Doubt, Bonnie Raitt en anderen. Verder won hij het Jamaicaanse songfestival met ‘Bam Bam’ en was hij naar verluidt de eerste om het woord Reggae (toen nog reggay) in een song – ‘Do the Reggay’ - te gebruiken. Pedigree genoeg dus.
Israel Vibration’s geschiedenis leest als het scenario voor een drama. Skelly, Wiss en Apple - drie poliopatiënten - ontmoeten elkaar in Monica Rehabilitation center, waar ze vervolgens - bekeerd tot rasta - worden uitgeknikkerd vanwege te tegendraads. Ze zien zich veroordeeld tot een leven van bittere armoede, en beslissen dan maar – zoals zo vele Jamaicanen - zich op de muziek toe te leggen, wat leidt tot hemels mooie muziek. Hun tweede: ‘The Same Song’ is er eentje van de soort die in je valies moet zitten voor het geval je op een onbewoond eiland strandt. Het levert hen een mytische status op. Helaas loopt het weer fout wanneer ze zonder geldige papieren zitten te verkommeren in de States. Dit houdt aan tot Gary ‘Dr Dread’ Himmelfarb van Ras Records hen terug in de studio krijgt en ook aan geldige papieren helpt. Sindsdien kunnen we weer genieten van nieuw straf en uplifting werk en dito live shows. Wie niet ontroerd raakt door hun krakkemikkige vreugdedansjes op krukken heeft een hart van steen. Skelly en Wiss opereren, sinds Apple solo ging, wel als duo. Ook van de partij zijn ‘The Roots Radics’, hun fenomenale backingband met één van reggae’s beste ‘Mr Bassies’: Errol ‘Flabba’ Holt in de gelederen.
Tarrus Riley is een nieuwe ster aan het reggaefirmament. Hij is de zoon van Jimmy Riley - ex -Uniques zanger - en erft in elk geval vaders zangcapaciteiten en neus voor kwalitatieve songs. Alles aan Riley is doordesemd van kwaliteit. Dat mag mee op conto van Dean Fraser, zijn musical director, saxofonist en “personeelschef” van de Black Soil Band, Tarrus’ indrukwekkende liveband. Riley pent mooie songs met zinnige teksten - of ze nu over de liefde gaan of over maatschappelijke onderwerpen. Dit is rasta met een twist voor de 21ste eeuw. Tarrus schiet snel uit de startblokken met zijn eerste: ‘Challenges’ en lost de verwachtingen in met de tweede: ‘Parables’. De single ‘She’s Royal’ wordt een anthem in Jamaica. Met zijn nieuwe ‘Contagious’ schakelt hij in nog een grotere versnelling. Contagious is juist wat de titel belooft: besmettelijk. Rijke arrangementen, goede songs, en een positieve boodschap. Hij keert zelfs terug naar de snelle raps waarmee hij opgang maakte. Resultaat: een prijzenregen en een fel bewierookte passage door Europa in februari. ‘Tarrus puts his money where his mouth is’, want samen met Black Soil movement, miss Jamaica en enkele anderen richt hij de organisatie: ‘Start a new’ op, die op kruistocht gaat tegen huiselijk geweld.
Lutan Fyah vertegenwoordigt de nieuwe rastageneratie. Deze nederige rastaman uit Spanish Town, de oude hoofdstad van Jamaica, staat voor het goede in de rastatraditie. Dat hij uit Spanish Town komt laat zich voelen in een ‘vibe’ die net iets relaxter en melodieuzer is dan de superhectische vibe van Kingston.Verfrissend! Als bobo gaat hij vurig te keer tegen onrecht, maar hij doet dat zoals zijn inspiratiebronnen Garnet Silk en Dennis Brown. Hij verpakt zijn slagkrachtige sociale boodschappen en rake observaties op een melodieuze en voor de rest van de wereld bevattelijke manier. Op ‘2 B recordings’ verschijnt een dubbelaar met mooie songs als ‘De la Vega’ en ‘Save The Juvenile’. Greensleeves released ‘Africa’. Dubdichter, dj en muzikaal geweten van Jamaica - Mutabaruka - is in zijn nopjes met Fyah. Vooral met het feit dat hij de ware rasta message uit zijn hart zingt, en dit zonder zich te laten verleiden door de muziekbussiness.
Inna di Yard is het unplugged project van Earl ‘Chinna’ Smith. Chinna, aka ‘The High Priest’, is de gitaarheld van Jamaica en zowel live als in de studio de luitenant van Ziggy Marley. Ook de buitenwacht: Joss Stone en Erykah Badu huren hem in. Enkele jaren geleden rijpte het idee om unplugged-sessies te houden bij hem thuis. In zijn ‘Yard’, zoals dat in Jamaica heet. De reeks kreeg dan ook de naam ‘Inna Di Yard’ en werd uitgebracht door het excellente Franse ‘Mackasound’. Dat resulteerde in mooie cd’s met mooi volks zoals: Mighty Diamonds, Cedric Mython e.a. De live-shows die aan het project gekoppeld worden zijn om de vingers bij af te likken. De doortocht van de ‘Inna di Yard All Stars’ in het ‘Cabaret Sauvage’ in Parijs wordt een pelgrimage voor de ware reggaeliefhebber. Live wordt de formule aangevuld met Kush McAnuff op drums, Muctar Wurie op buffetpiano en melodica en Alphonso Craig op percussie.
Flip Kowlier is niet voor één gat te vangen. Pop, country, rock, folk of hiphop: hij draait er zijn hand niet voor om. De man speelde zowel voor een publiek van rockers (Werchter), kleinkunstliefhebbers (Nekkanacht), folkies (Dranouter) en fans van wereldmuziek (op Polé Polé). En nu dus ook op Reggae Geel. Op zijn laatste album ‘Otoradio’ slaat Flip Kowlier opnieuw een nieuwe richting in: die van de reggae, een genre dat hem sowieso altijd al nauw aan het hart heeft gelegen. Met invloeden van Doe Maar, Sly & Robbie, Serge Gainsbourg en Grace Jones is het een fantastische reggae-album geworden waarin hij het persoonlijke veralgemeent zonder al te expliciet te worden. Zo wordt het van iedereen…
Pura Vida aka Bregt de Bouver is het bewijs van Cocoa Tea’s stelling dat reggae een virus is. Een goedaardig dan wel, en eentje dat zich over de hele wereld verspreidt. Vanuit St. Maria Aalter stuurt hij zijn tonic voor de ziel in de ether. Bedwelmende dub met zin voor avontuurlijke instrumentatie, melodieën die zich als een anker in hersens vastpinnen en een gezonde afkeer voor reeds betreden paden. Dat vinden ook ‘The Congos’ die hem uitnodigden in hun studio in Jamaica. Eerder werkte hij al samen met Prince Allah. De Bouver heeft in het elfkoppig equipe Pura Vida een perfect vehikel om de mooie dingen die hij in zijn ‘Lost Ark Studio’ maakt live te brengen. In 2008 wonnen zij de Benelux voorronde van de ‘European Reggae Contest’. Een jaartje eerder deed hij al een dj set op Reggae Geel, nu verwelkomen we hem live.
Black Prophet is de winnaar van de Beneluxfinale die Reggaegeel en Reggaevibes organiseerden in de Backstage in Maastricht. Op 25 augustus zal hij de Benelux vertegenwoordigen op de finale op het Rototom Sunsplash festival in Benecassim Spanje. Black Prophet is van Ghanese afkomst en smokkelt wat invloeden van zijn thuisland n zijn Bobo georienteerde roots reggae, wat het ... kruid. Zijn Doubting mee won in Ghana al de national music awards.
Louie Culture is een beetje de essentie van Jamaica. De eeuwige underdog die de lekkerheid zelve is. Culture is in Singjay. Ook al een Jamaicaanse specialiteit. Hij staat in het geheugen vna de reggaeliefhebbers gegrift met zijn Ganga lee. Oud jamaicaans woord voor een rebel; Hij blijft ons nu al twintig jaar met regelmaat vergasten op aan de borst te drukken “hitjes” steeds geënt op positive vibes en culture zoals zijn : “love the vibes”. Culture tourde al succesvol in Europa als voorprogramma voor Freddie Mc Gregor.
Busy Signal plugt rechtstreeks in op het Jamaica van nu. Zijn vrienden plakken de bijnaam Busy Signal op Reanno Gordon’s hoofd omdat hij altijd bezig is. Zo klinkt ook zijn muziek: de gedachten, spitsvondige lyrics en energie stuiteren alle kanten op. Zijn grote doorbraak binnen de Jamaicaanse dancehallscène kwam er in 2005 met de hit ‘Step Out’. ‘Nah Go A Jail Again’, ‘Smoke Some High Grade’ en ‘Tic Toc’ zijn ook hits die zijn niet te stuiten woordenvloed demonstreren. Ondertussen plundert hij de halve muziekgeschiedenis, breekt ze af en levert ze gemuteerd terug. Hij draait zijn hand zelfs niet om voor een scheve versie van The Commoderes-hit ‘Nightshift’. Ergens doet Busy denken aan de ‘off the wall’-attitude van de gouden jaren zeventig, al staat zijn muziek daar ver vanaf. Hij is zowat de Gnarls Barkley van de dancehall.
Mavado is geboren en getogen in de getto’s van Cassava Piece in Kingston. David Brooks wordt al van jong af aan door zijn familie gemotiveerd muziek te maken. Als een lokale dj hem introduceert aan Bounty Killer wordt hij diens protegé. Mavado heeft een monsterhit te pakken met zijn debuut ‘Mc Koy’. Iedereen is onder de indruk van zijn unieke combinatie van zoete en melodieuze vocale stijl die botst met de zo uit het straatleven in de Kingstonse getto’s weggeplukte heavy teksten. Met die tegenstelling rijgt hij de hits aan elkaar en wordt hij de favoriet van de hiphop-fraternity. Er volgen samenwerkingen met 50 cent, Jay Z, Wyclef Jean e.a. In 2008 wint hij in Londen een Mobo awart (Music of black origin). Het grote ‘Rolling Stone’ magazine gaat zelfs zover hem de beste reggaeartiest te noem. Dit kan je zelf komen checken op Geel.
Collieman, door sommigen beter gekend als de frontman van Jah Generation, wordt omschreven als een opkomende zanger die sterke en tegelijk gevoelige rootssongs brengt, en daarbij geen thema’s schuwt. Het voorbije jaar timmerde hij ijverig aan zijn weg, en maakte kennis met gelijkgestemde zielen die hem graag een plek gaven onder hun midden. Zo konden we hem geregeld zien opduiken onder de vleugels van de soundsystem Groovestation, en stapte hij in het najaar van 2009 ook in het huwelijksbootje met Pura Vida. Hij vergezeldde Bregt De Boeuver op een spirituele reis naar Jamaica op uitnodiging van The Congo’s, en is ook te horen op Pura Vida’s debuutalbum ‘The struggle in the city’. Eind deze maand gaat ook zijn nieuwe project van start: Collieman & the Mighty Sunscape.
Johnny den Artiest is geboren in een lab tijdens de zoektocht naar de ultieme superheld van de Nederlandstalige reggae. Gecreëerd en nederig neergedaald uit het rijk der artiesten uit noodzaak en goesting om de Vlaamse reggaepodia op zijn kop te zetten en tenten af te breken. Voor zijn riddims gaat hij langs bij Riddimbutcher, zijn alter ego die begon met het overdoen van bestaande klassieke riddims op de pc, maar ondertussen de strafste riddimband van de lage landen zijn zelf gecomponeerde riddims liet inspelen voor den Artiest. |
