Alpha Blondy Alpha Blondy komt uit Ivoorkust en is Afrika’s eigen reggaesuperster. Hij werd ooit geroemd als troonopvolger voor Bob Marley, vooral vanwege zijn politieke betrokkenheid en inzet voor humanitaire doelen. Zijn leven leest als een spannende roman. Het is zijn grootmoeder die hem, Seydou Kone, tot Blondy - “Bandiet” - omdoopt. Dat heeft hij te danken aan zijn rebelse temperament. Blondy stamt uit een Islamitische familie, maar zal later Rasta omhelzen, wat hem door zijn familie niet bepaald in dank wordt afgenomen. Zelf voegt hij er Alpha - “de eerste” - aan toe. Wat de “Eerste Bandiet” alvast gemeen heeft met zijn grote voorbeeld is een afkeer voor onrecht en een streven naar vrede en sociale gelijkheid. In 2007 presteert hij het de vechtende partijen in zijn getroubleerde thuisland Ivoorkust tot een staakt-het-vuren te bewegen. Blondy werd door de VN dan ook terecht tot “ambassadeur voor de vrede” uitgeroepen. Hoewel Blondy de Jamaicaanse stijl en instrumentatie overneemt, kruipen er toch onvermijdelijk naar Afrika geurende invloeden binnen in de zang en melodieën. Ook zijn verblijf in Harlem, waar hij gospel zong, laat sporen na. Zijn ‘piece de resistance’ is: ‘Apartheid is Nazism’, een striemende aanklacht tegen het toen nog bestaande apartheidsregime in Zuid Afrika. Blondy is nooit mild geweest voor het establishement en kwam daar dan ook geregeld mee in aanvaring. Daarover gaat zijn bekendste hit: ‘Brigadier Sabari’ - “Kalm aan brigadier” - naar een voorval waarbij hij ooit tijdens straatprotesten rake klappen kreeg van een politieman. De politie op de korrel nemen was tot dan toe ongehoord in het autoritaire West-Afrika. “Jerusalem” ging hij dan weer opnemen met The Wailers in Jamaica. Blondy blijkt ook een heerlijk eigenzinnig man die Hebreeuws spreekt in de Arabische landen en Arabisch in Israël om zijn stokpaardje: de gelijkheid, te beklemtonen. Live giet hij dat in een superstrakke show met zijn goed gerodeerde 12 man/vrouw sterke Solar System band. Wereldklasse. Hij is dan ook een van de onverbiddelijke live favorieten over de hele “globe”.

Horace Andy is “a wicked” rootszanger uit de hoogdagen van de reggae die door Massive Attack de wereldwijde faam in werd gecatapulteerd. Horace is gezegend met een markant maar vooral zalig timbre en met het talent een klassieker te pennen, getuige daarvan het niet kapot te krijgen ‘Skylarking’. Sleepy, voor de vrienden, maakt zijn opwachting bij de bakermat Studio 1 waar hij twee elpees opneemt. Daarna gaat hij freewheelen voor een schare aan producers zoals Bunny Lee, Augustus Pablo e.a., waar hij schijnbaar moeiteloos juweeltjes uit de mouw schudt. Daarna verkast hij naar de Verenigde Staten van waaruit ons twee meesterwerken bereiken. ‘Dancehall Style’ op het Bullwackies label is verplichte kost. Ook de heruitgave van ‘In To The Light’ op het Blood and Fire label jaagt de hartslag van de liefhebbers de hoogte in. Next stop is Engeland waar hij zelf het onderschatte ‘Elementary’ produceert. Daarna kloppen echter de heren van Massive Attack, volbloed fans van hem, op zijn deur om hem in te lijven als gastzanger op hun chef d’oeuvre: ‘Blue Lines’ en voor hun live shows. Sindsdien blinkt zijn ster weer op volle kracht, een zeldzaam geval van gerechtigheid. Beter nog, hij trakteert ons met de regelmaat van de klok op uitstekend nieuw werk zoals ‘Mek It Bun’ en ‘Living In The Flood’. Hij mag zich vergenoegen in een hele hoop imitators, altijd een goed teken op Jamaica. Horace Andy wordt gebacked door de Dub Asante Band.

Alborosie & Shang Yeng Clan deh yah! Reken maar. Deze man is de rijzende ster en hype van het moment. Wie had twee jaar geleden durven denken dat een Siciliaan stormender hand Jamaica ging innemen. Maar dat mag niet verbazen want een heel contigent niet Jamaicanen klopt dezer dagen met succes op de poorten van fort Reggae. Alborosie presteert het om met zijn groep Reggae National Tickets de eerste Italiaanse band op Sunsplash en Sumfest te zijn. Hij blijft er hangen om de Geejam Studio van John Baker (ex PM Dawn) the managen en zal er met sterren als Wycliff Jean (The Fugees), Angie Stone en Sisq werken. Niet veel later, voor het eerst onder de naam Alborosie, cut hij samen met Kymani Marley. Maar de bom slaat pas werkelijk in met zijn song ‘Herbalist’, door David Rodigan verkozen als beste song van 2006. En aan Fadda Rodigan’s oordeel twijfelt niemand. Alborosie noemt zichzelf “The Soul Pirate”. En dit kan kloppen, want hij bezit een zeer mooie stem: soulfull, maar juist ruw genoeg en met een onontbeerlijk snuifje cocosmilk om het licht te maken. Alborosie heeft Jamaica’s erfgoed opgezogen en weet als geen ander de ruwe vibes te vermengen met ‘rub a dub’ en melodie. Hij levert daarbij ook nog eens zinnige teksten af, getuige daarvan ‘Kingston Town’. Alborosie deh yah fi sure! And guess what: in geen mijlen een “shadda up your face” accent te bespeuren.

Bitty McLean is de man met de gouden stem en gloedvolle zang. Hij is ook een beetje dodgy, want hij kluste zijn wereldhit ‘It Keeps Raining’ bijeen in gestolen studiotijd. Die tijd stal hij van zijn bazen UB 40, in wiens studio hij als engineer werkte. Maar Ali Campbell zag direct zijn potentiëel en plaatste hem in de producerstoel voor hun piece the resistance: ‘Promises And Lies’, waarvoor hij ook backing vocals deed. Dat plaatste hem in de voor een reggaeartiest ongemakkelijke hoek van comerciële act. Maar in 2004 verrast hij vriend en vijand met het wonderlijke ‘On Bondstreet’. Op die CD drapeert hij zijn mooie stem alsof zijn leven er van af hangt over de door hem duidelijk met liefde opgekuiste rocksteady krakers. De gusto spat er vanaf. Want behalve een gouden stem is Bitty ook een muzikant en iemand met liefde voor muziek en kristalheldere ideeën daarover. Je kan hem dan ook orgel horen spelen als ware hij Jackie Mittoo.

We are not going to beat around the bush: Omar Perry is de zoon van de geniale stoorzender der reggae: Lee Perry. In die hoedanigeheid was hij al te horen als schreiende baby op vaders werkstuk ‘Thanks We Get’. Omar groeide op met op de achtergrond een defilé van het beste der Jnr Byles en Bob Marley’s. Na een korte stunt als The Jnr Upsetters zou hij emigreren naar Gambia om er te werken voor de nationale radio. Daarna streek hij neer in België of all places. Dus is hij nu ook een beetje zoon van België. Van hieruit werkt hij traag maar zeker aan zijn super-de-luxe debuut ‘Man Free’, de hemel in geprezen in Frankrijk. Hij wordt daarbij geholpen door mensen als Adrian ‘On U Sound’ Sherwood, die zijn single ‘Rasta Meditation’, nu al een collectors item, produced. Verder hielp er ook nog goed volk van The Ruff Cutt Band en Asian Dub Foundation mee. Zijn dubbeltournee met Horace Andy en vooral die met Jah Mason bewijzen dat hij als live act niet moet onderdoen voor klassebakken.

Uman, of Manuel Istace, is met lengtes voorsprong de nummer één in België. Deze Spaanse Brusselaar paid his dues bij de hiphopband De Puta Madre en zette vervolgens met Bass Culture Soundsystem Brussel op de Belgische reggaekaart. Maar Uman gaat meer en meer eigen werk opnemen in zijn moederstaal Frans en wordt al snel geadopteerd door de Franse reggaescène. Steekt er alvast met kop en schouders bovenuit: ‘L’habit ne fait pas le moine’. Hij citeert Brel als een van zijn invloeden en heeft alvast de passie met hem gemeen. Umans tunes vallen op door geprononceerde en klare uithalen naar de excessen van deze tijd. Uman streeft naar universaliteit en leverde zopas voor Pias zijn droom: ‘L’aventure c’est l‘aventure’. Hij strekt daarbij zijn vleugels ver voorbij het reggae getto uit en krijgt medewerking van Dani Klein, de accordeonist van Arno, .. en de producer van Angie Stone. Uman stond al enkele keren op Reggae Geel met Bass Culture en was ook twee jaar lang de presentator van het festival.

Zion Train heeft de verdienste dub aan house gekoppeld te hebben. Hun eerste ‘Natural Wonders Of Dub’ blijkt een revelatie. Zion Train graait zich zo een goede reputatie ver buiten de reggaewereld bijeen en wordt een festivalfavoriet. Dit jaar kregen ze een Jamaicaanse Grammy voor beste Dub album met hun ‘Live As One’.

Rootman J and the Zionyouth Crew Rootman J is Togolees en dat resulteert in een geut Afrika in de traditionele rootsreggae die dit tienkoppige gezelschap maakt. Rootman, bijgestaan door de wel zeer efficiënte Zionyouth Crew, leverde met ‘Destination destined’ een prachtige cd af. Subtiel en doordacht. Zelden zo’n Jamaicaans aandoende productie gehoord van een “Belgische” act.